Het ontstaan

Het Nelson Mandela Kinderfonds, met hoofdvestiging in Johannesburg, is in 1994 opgericht door Nelson Mandela zelf met als doel de jeugd van
Zuid-Afrika een betere toekomst te bieden. Het Nelson Mandela Kinderfonds ondersteunt programma’s en projecten die de opgroeiende jeugd (van 0 t/m 21 jaar) in Zuid-Afrika een nieuwe, veilige en zinvolle toekomst beloven.

Over de oprichting vertelt Nelson Mandela het volgende: “Op een avond vlak voor onze eerste democratische verkiezingen, verliet ik een hotel in Kaapstad. Een groep kinderen rende naar mijn auto. Het was vreselijk koud. Zij waren nauwelijks gekleed. (...) Ik had daarna een slapeloze nacht, woelend en draaiend. Steeds weer zag ik hun gezichten; zo jong en toch al zo oud vanwege hun leven op straat."

Na een gesprek met deze straatkinderen besloot Mandela het Nelson Mandela Kinderfonds op te richten. Hij kon niet aanzien dat in een vrij en democratisch
Zuid-Afrika kinderen geen enkel ander vooruitzicht hadden dan het kansloze bestaan van de straat. Hij realiseerde zich door deze confronterende ontmoeting dat met de afschaffing van de apartheid zijn levensdoel van eerlijke en gelijke kansen voor iedereen nog lang niet was gerealiseerd. "Zij waren onschuldig aan ons verleden. Waarom zouden zij de last daarvan even zwaar moeten dragen als volwassenen? In die nacht kwam ik op het idee van een kinderfonds; volledig gericht op de behoeften en dromen van onze kinderen."
Op ‘Youth Day’, 16 juni 1994, gaf president Mandela een derde van zijn salaris voor de verbetering van de kwaliteit van leven van Zuid-Afrika’s kansarme kinderen. Deze jaarlijkse grote gift was de impuls voor de oprichting van het ‘Nelson Mandela Children’s Fund’ in Johannesburg.

In 1994 werd de apartheid in Zuid-Afrika officieel afgeschaft. Nelson Mandela werd de eerste president van een democratisch, non-raciaal Zuid-Afrika. Maar met de afschaffing van de apartheid verdwenen niet de enorme sociaaleconomische problemen van het land. Net als in zoveel andere ontwikkelingslanden zijn ook de kinderen in Zuid-Afrika het kind van de rekening. Naast de enorme werkloosheid en armoede heeft de aidsepidemie de situatie nog verder verslechterd. Miljoenen kinderen leven onder de armoedegrens, zonder de belangrijkste levensvoorwaarden als gezond voedsel, veilig onderdak, medische zorg, warme kleding en goed onderwijs.
Nelson Mandela wil deze kansarme en weerloze kinderen een eerlijker start geven. Daarom biedt het Nelson Mandela Kinderfonds concrete hulpverlening aan die kinderen die dit het hardst nodig hebben. Naast het vervullen van de basisbehoeftes zorgt het fonds er ook voor dat kinderen een goede opleiding krijgen, zodat ze iets in de samenleving kunnen bereiken en iets voor diezelfde samenleving kunnen betekenen. Verder werkt het fonds aan de integratie van gehandicapte kinderen, een andere vergeten groep in Zuid-Afrika.

Nelson Mandela heeft een nauwe band met Nederland. Vandaar dat het Nelson Mandela Kinderfonds in 1999 een afdeling kreeg in ons land. Voorzitter Bas Kardol richtte, op verzoek van Mandela, het Nederlandse Nelson Mandela Kinderfonds op. Wij werven als Nederlandse afdeling fondsen voor de projecten in Zuid-Afrika en geven voorlichting over de leefsituatie van de Zuid-Afrikaanse kinderen. We hebben de ambitie uit te groeien tot een organisatie die in Nederland effectief aandacht vraagt voor de situatie van kansloze kinderen in Zuid-Afrika, maar ook tot een organisatie die tienduizenden van deze kinderen daadwerkelijk kan helpen hun toekomstdromen te realiseren.

Our birth - by Nelson Mandela

"One night before the country’s first democratic elections, I was leaving an exclusive Cape Town hotel where I’d attended a meeting, when a group of children ran up to my car. It was freezing, and yet they were scantily dressed. These children were part of that phenomenon we call ‘street kids’. Labelling them like this makes them seem just like another element of a wider problem that we don’t have to think about specifically.
That night I could have given them some money and, with my conscience eased, gone home to a good night’s rest. I talked to them for a while trying to find out where they came from and where their parents were.
I had a sleepless night, tossing and turning. I kept on seeing their faces, so young and yet already so old because of life on the streets. I knew that it was not good enough to say that their problems would be solved along with the problems of the entire country. They were innocent of our history, why did they have to bear the burden in equal measure with the adults? That is when I conceived the idea of a children’s fund, dedicated to the needs and aspirations of our youth.”